Samenleven vraagt geen perfectie, maar begrip

Al van jongs af aan ben ik gefascineerd door dieren.
Onze eerste hond thuis? Een poedeltje dat allesbehalve betrouwbaar was.

Toch trok het mij altijd naar grotere, sterkere honden.
Honden waar je niet zomaar controle over hebt.

AMijn eerste eigen hond was Bacchus, een Berner Sennen.

Met hem ging ik trainen zoals het toen ging:
slipkettingen, correcties, wedstrijdgericht werken.

En eerlijk? Ik was daar goed in.

Tot die ene dag.

Tijdens een training schreeuwde mijn hond plots van de pijn.
Ik weet nog altijd niet waarom.
Wat ik wel weet: dat ik ermee gestopt ben.

Niet veel later stond ik ook letterlijk buiten de hondenschool.
Ik stelde vragen. Wilde het anders doen.
Dat werd niet geapprecieerd.

Bacchus zelf?
Die werd een fantastische hond.
Eén waar je op kon rekenen

De ommekeer

Daarna kwam Dax.

Een Hovawart met power, drive en een stevige mening.
Een hond die je niet “onder controle” krijgt.

Met hem liep ik vast.

Niet omdat hij niet wilde luisteren,
maar omdat ik hem niet begreep.

Ik probeerde opnieuw klassieke paden.
Meer druk. Meer controle.

Tot ik besefte:
dit werkt niet.

Via opleidingen en ervaring begon ik het anders te zien.

Niet méér corrigeren of méér controle

Wel aandacht, rust, timing en connectie

Ik leerde Dax anders bekijken.
Hij leerde mij opnieuw vertrouwen.

Het duurde maanden.

Maar vanaf het moment dat het klikte,
kon ik alles met hem.

Niet omdat hij moest.
Maar omdat hij koos.

Vandaag leef ik met meerdere honden.
Verschillende rassen. Verschillende karakters.

En toch moet het werken.

Niet op een veld.
Maar thuis. Buiten. Tussen andere honden.

Dat is geen theorie.
Dat is elke dag realiteit.

De meeste mensen zoeken geen perfect afgerichte hond.

Ze willen:

Daar draait het om.

De Huishond is geen klassieke hondenschool.
Het is een manier van werken.

We starten persoonlijk,
zodat je weet wat je doet.

En bouwen daarna verder in kleine groepen,
waar het echt moet werken.

—Bert